Język szwedzki

Sztokholm, Szwecja

Język szwedzki, to język urzędowy w Szwecji oraz w Finlandii (obok fińskiego, posługuje się nim ok 5 procent obywateli tego kraju) i używany jest łącznie przez około 9 mln. ludzi. To język wschodnioskandynawski, pochodzący z grupy języków germańskich. Klasyczny szwedzki wykształcił się ok. XIII wieku.

Język szwedzki jest zrozumiały dla Norwegów oraz (choć w mniejszym stopniu) dla Duńczyków. W mowie potocznej występuje kilka dialektów, a szwedzki język państwowy (tzw. rikssvenska) oparty jest na dialektach regionu sztokholmskiego.

Szwedzki alfabet składa się z 29 znaków, wśród których, poza literami alfabetu łacińskiego (od a do z), występują również znaki A, Ä oraz Ö. Z uwagi na brak innego określenia, znaki te często nazywane są umlautami (choć w sensie gramatycznym nimi nie są). Ciekawostką jest to, że litera W, która wchodzi w skład alfabetu szwedzkiego, praktycznie w nim nie występuje – używana jest natomiast w słowach zapożyczonych z innych języków.

W języku szwedzkim wyróżnia się 2 rodzaje: nijaki i wspólny (lub ogólny, połączenie rodzaju męskiego i żeńskiego), a rzeczowniki odmieniane są przez 2 przypadki: mianownik (przypadek główny) i dopełniacz. Używa się tu 5 czasów: teraźniejszego, złożonego przeszło teraźniejszego, przeszłego prostego, złożonego zaprzeszłego oraz różnych form do wyrażenia przyszłości (nie ma czasu przyszłego). Podobnie jak w języku angielskim, w zdaniu może występować tu tylko jedna negacja.

Wpisz komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Strona korzysta z plików cookies, aby lepiej spełniać Państwa oczekiwania. Dowiedz się więcej.
Akceptuję
x