Język niemiecki

Reichstag. Berlin, Niemcy

Język niemiecki należy grupy języków zachodniogermańskich, do których należą m.in. języki: górnofrankijski (np. Luksemburg, Frankonia), alemański (np. Liechtenstein i Szwajcaria), dolnoniemiecki (np. Meklemburgia i Saksonia) oraz środkowogórnoniemiecki (np. gwary z obszaru Górnej Saksonii oraz ze Śląska) i język bawarski (używany np. w Austrii czy Bawarii). Różnice pomiędzy poszczególnymi językami są dość spore, a pogląd o jednym języku niemieckim pochodzi z czasów kiedy różnice pomiędzy poszczególnymi częściami Niemiec nie wpisywały się w politykę władzy niemieckiej (np. za czasów Hitlera). Szacuje się że obecnie włada nim około 128 mln osób, spośród których dla około 105 mln osób jest to język ojczysty. Jest językiem urzędowym w Niemczech, Szwajcarii i Austrii.

Alfabet niemiecki składa się z trzydziestu liter i jest odmianą alfabetu łacińskiego. Poza dwudziestomasześcioma standardowymi literami zawiera także tzw. umlaut-y: ö, ü i ä oraz tzw. es-zett ß. W komputerach (dawniej w maszynach do pisania), przy braku odpowiednich czcionek zastępowane są odpowiednimi sekwencjami dwóch znaków, np. ae – ä, oe – ö , ue – ü oraz ss zamiast ß. Cechą która odróżnia ortografię w języku niemieckim od innych języków, jest pisownia wszystkich rzeczowników wielką literą.

Język niemiecki (podobnie jak język polski) ma liczbę pojedynczą z trzema rodzajami: męskim, żeńskim i nijakim oraz liczbę mnogą (w odróżnieniu od języka polskiego) bez rozróżnienia rodzajów. Czasowniki niemiecki mają bogatszą odmianę przez osoby, liczby, czasy i strony, a ich formy nie rozróżniają rodzaju gramatycznego.

Wpisz komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Strona korzysta z plików cookies, aby lepiej spełniać Państwa oczekiwania. Dowiedz się więcej.
Akceptuję
x